ظلم

در مقابله ائمه علیهم السلام با معاندان و مخالفان غدیر، حقایق ریشه ای این مسئله تبیین شده، تا همه بدانند دشمنی با غدیر مشابه دشمنی‌های دیگر نیست و مسئله عمیق‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کنند. گاهی مخالفت با غدیر از بالاترین مصادیق ظلم شمرده شده، به این معنی که هم ظلم به خود و هم به دیگران است، و هم در میان ظلم‌هایی که تصور می‌شود هیچ ظلمی به این وسعت نیست.

شیعیان و دوری از ظلم

یکی از مقامات شیعیان و محبّین ائمه علیهم السلام که در خطبه غدیر به آن اشاره شده جوانبی است که شیعیان و محبّان اهل بیت علیهم السلام باید در سایه ادعای ولایت ضرورتاً مراعات کنند. از جمله آنها این است که بر ایمان پاکیزه خود، لباسِ ظلم و اعمال ناشایست نپوشانند.

پیامبر در فرازی از بخش هفتم خطبه غدیر عیناً آیه ۸۲ سوره انعام را در وصف اولیای اهل بیت علیهم السلام آورد و فرمود: بدانید دوستان اهل بیت علیهم السلام کسانی اند که خداوند آنان را توصیف نموده و فرموده است: «کسانی که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را با ظلم نپوشانده‌اند، برایشان امن است و آنان هدایت یافتگان اند».

اَلا اِنَّ اَوْلِياءَهُمُ الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ وَصَفَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَقالَ: «الَّذينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبَسُوا ايمانَهُمْ بِظُلْمٍ اُولئِكَ لَهُمُ الاَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ: بدانید که دوستان اهل بیت کسانی اند که خداوند عزو جل آنان را توصیف کرده و فرموده است: الَّذینَ آمَنُوا وَلَمْ یَلْبَسُوا ایمانَهُمْ بِظُلْمٍ…: «کسانی که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را با ظلم نپوشانده‌اند، آنان اند که برایشان امان است و آنان هدایت یافتگان اند».

مهدی علیه السلام از بین برنده ظلم

پیامبر صلی الله علیه و آله در فرازی از بخش هشتم خطبه غدیر خاتمیت حضرت مهدی علیه السلام در مقام امامت و اینکه حجتی بعد از او نیست را بیان نمود:

اَلا اِنَّ خاتَمَ الاَئِمَّةِ مِنَّا الْقائِمُ الْمَهْدِىُّ. اَلا اِنَّهُ الظّاهِرُ عَلَى الدّينِ. اَلا اِنَّهُ الْمُنْتَقِمُ مِنَ الظّالِمينَ. اَلا اِنَّهُ فاتِحُ الْحُصُونِ وَ هادِمُها. اَلا اِنَّهُ غالِبُ كُلِّ قَبيلَةٍ مِنْ اَهْلِ الشِّرْكِ وَ هاديها:

بدانید که آخرینِ امامان، مهدی قائم از ماست. اوست غالب بر ادیان، اوست انتقام گیرنده از ظالمین، اوست فاتح قلعه‌ها و منهدم کننده آنها، اوست غالب بر هر قبیله ای از اهل شرک و هدایت کننده آنان.

منابع

دانشنامه غدیر، جلد ۱۴، صفحه ۴۲۴.