علی بن هلال مهلّبی

ابوالحسن علی بن بلال مهلبی بصری، از برجسته‌ترین چهره‌های حدیث و فقه شیعه در بصره در قرن سوم هجری قمری بود. علی بن بلال نه تنها از نظر علمی در ردیف فقها و بزرگان شیعه قرار داشت[۱] بلکه آثار و کتاب‌هایی در موضوعات متعدد دینی، اعتقادی و فقهی مانند «المتعه»، «المسح علی الرجلین»، «المسح علی الخفین»، «البیان عن خیرة الرحمن»، تحقیقات پیرامون ایمان ابوطالب علیه السلام و جایگاه اجداد پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله، «الرشد و البیان»،[۲] «الغدیر» و «فضل العرب» را نگاشته بود.[۳] این آثار نقش مهمی در گسترش مباحث اعتقادی و تبیین دیدگاه‌های شیعه در آن عصر داشته‌اند.

علی بن بلال مهلّبی
اطلاعات فردی
نام کاملابوالحسن علی بن بلال بن ابی معاویة بن احمد مهلّبی ازدی بصری
سرشناسیمحدث ثقه، فقیه و عالم برجسته شیعه
تولدبصره، قرن سوم هجری قمری
وفاتحدود سال ۲۵۰ هجری قمری، بصره
محل دفنبصره
خویشان سرشناسخاندان مهلبی از قبیله ازد
اطلاعات علمی
تحصیلاتعلوم حدیث و فقه اسلامی
استادانعبیدالله بن فضل بن هلال سلطانی و دیگر علمای عصر
شاگردانابن حاشر و جمعی از محدثان و اهل علم
مذهبشیعه
اطلاعات تکمیلی
زمینه فعالیتروایت حدیث، تألیف آثار فقهی و اعتقادی
علت شهرتوثاقت در حدیث، تألیف آثار فقهی و اعتقادی

در زمینه روایت حدیث، علی بن بلال مهلبی از عالمانی چون عبیدالله بن فضل بن هلال سلطانی نقل روایت دارد و در مقابل، افرادی از جمله ابن حاشر نیز از او اخبار و روایات نقل کرده‌اند.[۴] با این همه، منابع رجالی شیعه تأکید می‌کنند که وی خود حدیث مستقیمی از ائمه معصومین علیهم‌السلام نقل نکرده است،[۵] اگرچه تعامل و تأثیرگذاری او در این حرکت علمی، انکارناپذیر است. علی بن بلال مهلبی سرانجام در حدود سال ۲۵۰ هجری قمری دار فانی را وداع گفت و نامش در شمار علمای بنام و اثرگذار شیعه به یادگار ماند.[۶]

تألیف در غدیر[۷]

از جمله مؤلفین مشهور چهارده قرن که در مورد غدیر تألیف داشته‌اند علی بن هلال مهلبی (م ۳۵۰ ق) است. معرفی این کتاب از این قرار است:

کتاب الغدیر، علی بن بلال بصری (ابوالحسن، مهلّبی)،[۸] عربی، خطی. این کتاب در تمام موارد به نام «کتاب الغدیر» آمده ولی در «الغدیر» با اینکه به نقل از «الفهرست» شیخ و «معالم العلماء» و «مناقب آل ابی طالب» آورده با نام «حدیث الغدیر» آمده است. همچنین در کتاب «اثبات الهداة» این کتاب را با عنوان «کتاب المهلّبی فی نص الغدیر» یادآور شده و آن را جزو مصادر عامی آن کتاب که با واسطه از آنها نقل نموده آورده است. در «الفهرست» این کتاب را از احمد بن عبدون و او از مؤلف نقل می‌کند. در «المعجم» گفته: طریقه شیخ طوسی به این کتاب صحیح و باقی طریق‌ها مجهول است.

پانویس

  1. ↑ رجال النجاشی، ص۲۶۵
  2. ↑ الفهرست، ص۲۷۴
  3. ↑ شیخ طوسی، الفهرست، ص۹۶
  4. ↑ قاموس الرجال، ج۷، ص۳۷۸
  5. ↑ رجال الطوسی، ص۴۸۶
  6. ↑ مجمع الرجال، ج۴، ص۱۶۹
  7. ↑ چهارده قرن با غدیر: ص ۱۵۲.
  8. ↑ الفهرست (شیخ طوسی): ص ۹۶ ش ۴۰۲. معالم العلماء: ص ۶۷ ش ۴۵۷. مناقب آل ابی طالب (ابن شهرآشوب): ج ۳ ص ۲۵. اثبات الهداة: ج ۳ ص ۳۶. کشف الحجب و الاستار: ص ۴۵۲ ش ۲۵۲۹. نهج الایمان (حسن بن جبور، خطی). الذریعة: ج ۱۶ ص ۲۵ ش ۹۳. الغدیر فی الکتاب و السنة و الادب: ج ۱ ص ۱۵۵ ش ۱۳. معجم رجال الحدیث: ج ۱۱ ص ۲۸۳ ش ۷۹۵۳.