ابن سمین حلبی
| اطلاعات فردی | |
|---|---|
| نام کامل | شهابالدین احمد بن یوسف بن عبدالدائم حلبی |
| سرشناسی | نحوی، قاری، مفسر، فقیه شافعی، شاگرد ابوحیان اندلسی |
| وفات | ۷۵۶ هجری قمری |
| محل دفن | مصر |
| اطلاعات علمی | |
| استادان | ابوحیان اندلسی (نحو)، تقی الدین صائغ (قرائات)، یونس دبوسی (حدیث) |
| مذهب | شافعی |
| اطلاعات فرهنگی | |
| زمینه فعالیت | تدریس قرائات، تألیف در نحو و اعراب قرآن، تفسیر، فقه |
| علت شهرت | تألیف «الدر المصون فی علوم الکتاب المکنون» (اعراب القرآن)؛ تفسیر ۲۰ جلدی؛ شرح التسهیل و شرح الشاطبیه |
احمد بن یوسف حلبی، ملقب به شهابالدین، در نحو و قرائت قرآن تبحر داشت. او شاگرد ابوحیان بود و در علم نحو از همقطاران خود پیشی گرفت. قرائت را نزد تقی صائغ آموخت و در حدیث از یونس دبوسی بهره برد.
وثاقت راوی[۱]
ابن حجر عسقلانی در مورد احمد بن یوسف بن عبد الدائم حلبی، معروف به سمین حلبی، چنین میگوید:
احمد بن یوسف حلبی، ملقب به شهابالدین، در نحو و قرائت قرآن تبحر داشت.[۲] او شاگرد ابوحیان بود و در علم نحو از همقطاران خود پیشی گرفت. قرائت را نزد تقی صائغ آموخت و در حدیث از یونس دبوسی بهره برد.
سمین حلبی مناصب مهمی چون تدریس قرائت در جامع ابن طولون، تدریس در مدرسه شافعی، نیابت در قضاوت و نظارت بر اوقاف را بر عهده داشت. آثار مهم او عبارتند از:
- تفسیر قرآن در بیست جلد
- الدر المصون (کتابی در اعراب قرآن)
- کتابی در احکام قرآن
- شرح التسهیل
- شرح الشاطبیه
اسنوی در طبقات الشافعیه او را فقیهی برجسته در نحو و قرائات توصیف کرده که در اصول فقه نیز تبحر داشت. سمین حلبی در سال 756 هجری قمری وفات یافت.
علمای دیگری چون ابوبکر اسدی، جلالالدین سیوطی و تاجالدین دهان نیز به ستایش از مقام علمی سمین حلبی و آثار ارزشمند او پرداختهاند.[۳]
معناى مولى در كلام ابن سمين[۴]
در كتاب «عوالم العلوم» فهرستى از راويان حدیث و شعرا و اهل لغت عامه كه معنى «اولى» را معناى اصلى كلمه مولی دانسته اند آورده است[۵]، كه يكى از آنها ابن سمين حلبى (م ۷۵۶ ق) است.