اعلان عید دائمی غدیر
در فرهنگ مسلمانان اعم از شیعه و سنی، اعیاد متعددی جایگاه ویژهای دارند که هر یک یادآور رخدادی مهم در تاریخ اسلام و تشیع است. در این میان، چهار عید به عنوان بزرگترین اعیاد مسلمانان شناخته میشوند: عید فطر، عید قربان، عید مبعث و عید غدیر خم. عید غدیر از جایگاهی رفیعتر برخوردار است و در روایات اهل بیت علیهم السلام به عنوان «عیدالله الاکبر» معرفی شده است.
اعیاد چهارگانه مسلمانان
عید فطر و قربان
عید فطر، نخستین روز ماه شوال، نماد پایان ماه رمضان و پاداش یک ماه روزهداری و بندگی است. عید قربان، دهم ذیالحجه، یادآور اخلاص حضرت ابراهیم علیه السلام در آستانه قربانی کردن اسماعیل و نیز مناسک حج است. این دو عید در روایات شیعی به عنوان «دو روز جلیل و شریف» معرفی شدهاند.[۱]
عید مبعث
بیست و هفتم رجب، سالروز بعثت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و آغاز نزول وحی است. این عید، مبدأ تجدید حیات معنوی بشریت و رحمت الهی بر جهانیان به شمار میرود. شیعیان این روز را با برگزاری جشن و نمازهای مخصوص گرامی میدارند.
عید غدیر خم
عید غدیر، روز هجدهم ذیالحجه، سالروز نصب حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام به امامت و ولایت پس از پیامبر است. عبدالله بن جعفر حمیری در روایتی به نقل از امام صادق علیه السلام آورده است که حضرت به جمعی از شیعیان فرمود: «آیا روزی را میشناسید که خداوند اسلام را به وسیله آن استواری بخشید، پرچم دین را آشکار ساخت و آن را عیدی برای ما و دوستان و شیعیان ما قرار داد؟» اصحاب پرسیدند: آیا روز فطر است یا قربان؟ حضرت فرمود: «نه! این دو روز بزرگ و شریف هستند، اما روز امینان دین (یوم امناء الدین) از آن دو شریفتر است و آن روز هجدهم ذیالحجه میباشد».[۲]
حمیری در ادامه، ماجرای غدیر را چنین نقل میکند: «هنگامی که رسول خدا از حجة الوداع بازمیگشت و به غدیر خم رسید، خداوند جبرئیل را در وقت ظهر فرمان داد تا بر پیامبر فرود آید و او را امر کند که به ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام قیام نموده و او را به عنوان پرچمی برای مردم پس از خود نصب کند و جانشین خود در امتش قرار دهد».[۳]
جبرئیل فرود آمد و گفت: «ای حبیب من! خداوند سلام میرساند و میفرماید: در این روز به ولایت علی قیام کن تا برای امت پس از تو پرچمی باشد که به او رجوع کنند و برای آنان چون تو باشد». پیامبر از تغییر رفتار اصحاب و آشکار شدن آنچه در دل پنهان دارند ترسید. جبرئیل بار دیگر با آیه «یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ...» فرود آمد. پس پیامبر در حالی که از شدت گرمای سوزان پاهایش بر زمین داغ میسوخت، برخاست و دستور داد محل پاکیزه شود. سپس «الصلاة جامعة» فرمود و مهاجر و انصار از جمله ابوبکر، عمر و عثمان گرد آمدند. حضرت خطبه خواند و ولایت را بر همه مسلمانان الزام کرد.
اعلان عيدِ دائمى غدير[۴]
يكى از پيش بينى هايى كه براى ماندگارى خطابه غدير در خاطره ها در نظر گرفته شد و در سايه همان تا امروز آثار آن باقيماند، سالگشت قرار دادن براى آن به عنوان عيد و روز خرسندى و رضايت قلوب و شادى دلها بود. در شرايطى كه تلقى مردم از غدير جز يك سخنرانى چيز ديگرى نبود، پيامبرصلى الله عليه وآله به همه نسلهاى مسلمين تا قيامت دستور داد براى اين بنيان اعتقادى هر ساله مراسمى داشته باشند و در اين باره فرمود:
روز غدير خم بهترين عيد امت من است، و آن همان روزى است كه خداوند به من دستور داد برادرم على بن ابىطالب را براى امتم منصوب نمايم ... . قسم به خدايى كه مرا به پيامبرى مبعوث كرد و بر همه خلايق برگزيد، من على عليه السلام را در زمين منصوب ننمودم تا خداوند او را در آسمانها معرفى كرد و ولايت او را بر ملائكه واجب نمود.[۵]
و اين گونه به همه فهمانيد كه عيد گرفتن غدير در زمين مقارن عيد گرفتن آن در آسمانهاست، و از همين جهت بايد با ابديت پيوند داشته باشد و تعطيل شدنى نيست.
منبع
دانشنامه غدیر، جلد ۱۶، ص ۲۵۳.