حسین بن حریث مروزی
حُسَین بن حُرَیث بن الحسن بن ثابت بن قطبة الخزاعی المَرْوَزی، با کنیه «ابوعمار»، از محدثان بزرگ، حافظ حدیث و راویان مورد اعتماد سده سوم هجری اهل سنت بود. وی از موالی عمران بن حصین بهشمار میرفت و در منابع رجالی با تعابیری چون «الإمام الحافظ الحجة» توصیف شده است.
جایگاه راوی
او از شماری از مشایخ برجسته حدیث مانند عبدالله بن مبارک، عبدالعزیز بن ابی حازم، فضیل بن عیاض، جریر بن عبدالحمید، عبدالعزیز بن محمد و سفیان بن عیینه روایت نقل کرده است. در مقابل، بسیاری از محدثان و صاحبان کتابهای حدیث، از جمله نویسندگان پنجگانه از «صحاح سته» (به جز ابن ماجه)، ابوزرعه رازی، حسن بن سفیان، بغوی، محمد بن هارون حضرمی، ابوبکر بن خزیمه و گروهی دیگر، از او حدیث روایت کردهاند. نسائی او را توثیق کرده و در شمار ثقات آورده است.[۱]
بنا بر نقل ذهبی، ابوعمار در سال ۲۴۴ هجری قمری، در قرمیسین، در بازگشت از سفر حج درگذشت.[۲]
روایت حدیث غدیر[۳]
یکی از علما و بزرگان اهل سنت که حدیث غدیر را نقل کرده حسین بن حُرَیث مَروَزی، ابوعمّار (م ۲۴۴ ق) است. نسایی در «خصائص امیرالمؤمنین علیه السلام» حدیث غدیر را در ماجرای احتجاج امیرالمؤمنین علیه السلام در رحبه کوفه از حسین بن حُرَیث مَروَزی نقل کرده است.[۴]
خطیب بغدادی و ذهبی و ابن حجر[۵]او را توثیق کردهاند. بخاری، مسلم، ابوداوود، ترمذی و نسایی از او روایت کردهاند.