شعر حضرت مهدی علیه السلام در عید غدیر

شعر حضرت مهدی علیه السلام در عید غدیر

سید باقر رضوی هندی (م ۱۳۲۹ ق) می‌گوید:

در شب عید غدیر امام زمان علیه السلام را در خواب دیدم در حالی که محزون بود و گریه می‌کرد. خدمت حضرت رفتم و سلام کردم و دستشان را بوسیدم، ولی دیدم گویا حضرت متفکر است. عرض کردم: آقای من، این روزها ایام خوشحالی و سرور عید غدیر است ولی شما را محزون و گریان می‌بینم؟ فرمود: به یاد مادرم زهرا علیها السلام و حزن او افتادم.

سپس حضرت این شعر را خواندند:

لا ترانی اتّخذتُ لا وعُلاها

بعد بیت الأحزان بیت سرور!

سید باقر می‌گوید: از خواب برخاستم و قصیده ای درباره غدیر و مصائب حضرت زهرا علیها السلام سرودم که قسمتی از آن چنین است:

کلُّ غدر وقول إفک و زور		هو فرع عن جحد نص الغدیر
یوم أوحی الجلیل یأمر طه		و هو سارٍ أن مُر بترک المسیر
حطِّ رحل السری علی غیر ماء		وکِلا، فی الفلا بحرِّ الهجیر
ثمَّ بلِّغهم و إلاّ فما بلَّغت		وحیاً عن اللطیف الخبیر
أقِم المرتضی إماماً علی الخلق		ونوراً یجلو دجی الدیجور
فرقی آخذاً بکفِّ علیٍّ		منبراً کان من حدوج وکور
و دعا و الملأ حضور جمیعاً		غَیَّبَ اللَّه رشدهم من حضور
إنَّ هذا أمیرکم وولیّ ال		-أمر بعدی و وارثی و وزیری
هو مولی لکل من کنت مولا		هُ من اللَّه فی جمیع الأمور
أفصبراً یا صاحب الأمر والخط		-ب جلیل یذیب قلب الصبور
و کأنّی به یقول و یبکی		بسلوِّ نزر و دمع غزیر:
لا ترانی اتّخذتُ لا وعُلاها		بعد بیت‌الأحزان بیت سرور!
فمتی یابن أحمد تنشر الطا		غوت و الجبت قبل یوم النشور