لعن از آداب عید غدیر
«لعن» در لغت عرب به معنای «راندن و دور کردن همراه با ناراحتی» است. از جانب خداوند به معنای قطع رحمت و از جانب انسانها نوعی نفرین به شمار میرود. آیات و روایات نشان میدهد که لعن امری بیحساب نیست؛ لعن مؤمن و کسی که مستحق لعن نیست حرام و گناهی بزرگ است. اما لعن کفار، ظالمان، منافقان و دشمنان اهل بیت علیهم السلام در چارچوب شرع جایز و در مواردی مستحب است. رعایت اصول اخلاقی و پرهیز از افراط و تفریط در این زمینه ضروری است.
جایگاه لعن در آیات و روایات
لعن در آیات
کلمۀ لعن و مشتقات آن ۳۷ بار در قرآن آمده است.[۱] در قرآن، کافران، ظالمان، منافقان، آزار رسانندگان به خدا و رسول، آنانی که از روی عمد قتل نفس کنند و کسانی که حقایق را کتمان و امر را بر مردم مشتبه میسازند، لعن شدهاند.
خداوند متعال در قرآن کریم گروههای متعددی را مورد لعن قرار داده است از جمله:
إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْکافِرینَ
: خداوند کافران را لعنت کرده است.[۲]
أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمینَ
: هان! لعنت خدا بر ستمکاران باد.[۳]
إِنَّ الَّذینَ یُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ
: کسانی که خدا و پیامبرش را آزار میدهند، خداوند آنان را در دنیا و آخرت لعنت کرده است.[۴]
لعن در روایات
پیامبر صلی الله علیه وآله دشمنان رسالت، مشرکان، منافقان[۵] و برخی از صحابه مانند مروان بن حکم را لعن کرده است.[۶] در روایات اهل بیت، غالیان[۷] و عاملان واقعه کربلا لعن شدهاند. در زیارت عاشورا افرادی از بنیامیه همچون یزید، معاویه و ابوسفیان لعن شدهاند.[۸]
در متون روایی شیعه، روایات بسیاری درباره ثواب لعن بر دشمنان اهل بیت علیهم السلام وجود دارد. امام صادق علیه السلام میفرماید:
- «لَعَنَ اللَّهُ قَاتِلَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، فَمَا مِنْ عَبْدٍ شَرِبَ الْمَاءَ فَذَكَرَ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَ لَعَنَ قَاتِلَهُ إِلَّا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ مِائَةَ أَلْفِ حَسَنَةٍ»: خداوند قاتل حسین علیه السلام را لعنت کند. هیچ بندهای نیست که آبی بنوشد و حسین علیه السلام را یاد کند و قاتلش را لعنت کند، مگر اینکه خداوند برای او صد هزار حسنه بنویسد.[۹]
امام رضا علیه السلام نیز به شبیب بن ریان میفرماید:
- «إِذَا أَرَدْتَ ثَوَابَ أَنْصَارِ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فَأَكْثِرْ مِنْ لَعْنِ قَاتِلِيهِ»: هرگاه خواهان ثواب یاران حسین علیه السلام هستی، بر قاتلانش لعنت بسیار بفرست.[۱۰]
امام صادق علیه السلام در روایتی دیگر میفرماید:
- «يَا دَاوُدُ، لَعَنَ اللَّهُ قَاتِلَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ»: ای داود! خداوند قاتل حسین علیه السلام را لعنت کند.[۱۱]
احکام و شرایط لعن در فقه شیعه
لعن در فقه شیعه دارای شرایط و ضوابطی است:
- لعن مؤمن و کسی که مستحق لعن نیست، حرام است.
- دشنام و لعن مسلمان گناهی بزرگ است؛ چنانکه در روایات، لعن مؤمن به منزله کشتن او شمرده شده است.[۱۲]
- لعن گروههای خاص در چارچوب شرع جایز است.
- لعن کسانی که در قرآن و روایات مورد لعن قرار گرفتهاند، از جمله کفار، ظالمان، منافقان و دشمنان اهل بیت علیهم السلام جایز شمرده شده است. قرآن کریم خود گروههای مذکور را لعن کرده و مؤمنان را به برائت از آنان فراخوانده است.
- لعن از مصادیق «تبری» (بیزاری جستن از دشمنان دین) است.
- لعن یکی از راههای اعلام برائت از دشمنان خدا و رسول صلی الله علیه وآله به شمار میرود و در سیره اهل بیت علیهم السلام نیز جریان داشته است.[۱۳]
اعمال عيد غدير[۱۴]
از موارد بسيار مهم در مورد روز و عید غدیر، اعمال و آداب عید غدیر است. به علت اهمیت اين روز، اعمال و آدابى ذكر شده كه با هيچ روزى برابرى نمى كند و مختص به قشر خاص و سن معينى نيست، و داراى ابعاد اعتقادى و عبادى مختلفى است. از جمله اعمال عيد غدير لعن دشمنان اهل بیت علیهم السلام و غاصبين است[۱۵]:
يكى از اساسى ترين و عمده ترين اعتقادات شيعه بر پايه آيات كريمه قرآن مجيد و احاديث معتبره، لعن بر دشمنان و غاصبين و مخالفين اهل بيت عليهم السلام است، كه آثار مثبت بسيارى دارد. از جمله اين آثار است:
- يادآورى ظلمهايى كه بر اهل بيت عليهم السلام روا داشته اند.
- يادآورى مظلوميت اهل بيت عليهم السلام.
- يادآورى نفاق و پليدى و خيانت غاصبين حقوق آن ها.
- درسى اعتقادى براى دوستان و محبين اهل بيت عليهم السلام.
- تذكر به دوستان و مواليان اهل بيت عليهم السلام كه پيروى از باطل ننمايند.
- رفع همّ و غم از اهل بيت عليهم السلام با لعن دشمنانشان.
- دست يافتن به ثواب هاى بسيارى كه مترتب بر لعن است.
يكى از لعن هاى مخصوصى كه در اين روز وارد شده و زياد بايد تكرار شود اين است[۱۶]: «اللهم العن الجاحدين و الناكثين و المغيّرين و المبدّلين و المكذّبين، الذين يكذّبون بيوم الدين، من الاولين و الاخرين».
امام صادق عليه السلام مى فرمايد: در اين روز روزه بگير، و زياد صلوات بر محمد و آل محمد عليه السلام بفرست، و نزد خداوند متعال بيزارى بجوى از كسانى كه ظلم به آن بزرگواران كردند.[۱۷]
لعن در روز غدير[۱۸]
در احاديث اهل بیت علیهم السلام مراسم و برنامه هاى عامى براى همه اعياد وارد شده كه در كتب ادعيه مذكور است. گذشته از آنها براى عيد و جشن غدير دستورات خاصى از ائمه عليهم السلام وارد شده كه از جمله آنها لعن در روز غدير است:
- امام صادق علیه السلام فرمود: در اين روز بر محمد و آل محمد عليهم السلام بسيار صلوات بفرست، و از ظالمان بر آنان برائت بجوى.[۱۹]
- امام صادق عليه السلام فرمود: در اين روز بسيار بگو: «اللَّهُمَّ الْعَنِ الْجاحِدِيْنَ وَ النّاكِثينَ وَ الْمُغَيِّرينَ وَ الْمُبْدِلينَ وَ الْمُكَذِّبينَ الَّذينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدّينِ مِنَ الْأَوَّلينَ وَ الْآخِرينَ»: خداوندا، منكران و عهدشكنان و تغييردهندگان و تبديل كنندگان (بدعت گذاران) و تکذیب كنندگانِ روز قيامت، از اولين و آخرين را لعنت فرما.[۲۰]
دعاى روز غدير و لعن[۲۱]
يكى از ميراث هاى ارزشمند در موضوع غدير، جملاتى است كه در ادعيه اشاره به آن دارد. يكى از اين مضامينى كه در دعاهاى روز غدير آمده[۲۲] لعن منكر غدير است: «الْحَمْدُ للَّهِ الَّذى عَرَّفَنا فَضْلَ هذَا اليَوْمِ وَ بَصَّرَنا حُرْمَتَهُ وَ كَرَّمَنا بِهِ وَ شَرَّفَنا بِمَعْرِفَتِهِ وَ هَدانا بِنُورِهِ ... . اللَّهُمَّ إِنّى أَسْأَلُكَ ... . أَنْ تَلْعَنَ مَنْ جَحَدَ حَقَّ هذَا الْيَوْمِ وَ أنْكَرَ حُرْمَتَهُ فَصَدَّ عَنْ سَبيلِكَ لِإِطْفاءِ نُورِكَ»:
حمد خدايى را كه فضيلت اين روز را به ما شناسانيد و ما را نسبت به حرمت آن بصيرت داد و به وسيله آن به ما كرامت بخشيد و با معرفت آن به ما شرف داد و به نور آن ما را هدايت كرد. خدايا، از تو میخواهم لعنت كنى كسانى را كه حق اين روز را انكار كردند و حرمت آن را نپذيرفتند و براى خاموش كردن نور تو راه تو را بستند.
پانویس
- ↑ شیعهشناسی، ص۵۸۸
- ↑ احزاب، آیه ۶۴
- ↑ هود، آیه ۱۸
- ↑ احزاب، آیه ۵۷
- ↑ مجموعه گفتمانهای مذاهب اسلامی، ص۳۰۰.
- ↑ شیعهشناسی، ص۵۸۸
- ↑ بحارالانوار، ترجمه، ج۳، ص۲۰۰
- ↑ کامل الزیارات، ص۱۷۸
- ↑ کامل الزیارات، ج۱، ص۱۰۶؛ بحارالانوار، ج۴۴، ص۳۰۳؛ وسائل الشیعه، ج۲۵، ص۲۷۲
- ↑ امالی صدوق، مجلس ۲۷، ص۱۴۲
- ↑ کامل الزیارات، ص۱۰۶؛ وسائل الشیعه، ج۲۵، ص۲۷۲
- ↑ وسائل الشیعه، ج۱۲، ص۲۸۱؛ امالی طوسی، ص۵۳۷
- ↑ وسائل الشیعه، ج۲۸، ص۲۲۲؛ بحارالانوار، ج۲۷، ص۵۸
- ↑ آداب عيد غدير (خانه كودک): ص ۵۶ - ۱۴۵. غدير دعا و محبت (نيشابورى): ص ۳۷ - ۶۲. همراه با ذى الحجه (اوحدى): ج ۲ ص ۱۰۵ - ۱۸۱. ترجمه الغدير (امينى - واحدى): ص ۶۵۹ . اسرار غدير: ص ۲۴۶، ۲۵۴ - ۲۵۶. چهارده قرن با غدير: ص ۲۳۳، ۲۳۴. قنوت خورشيد: ص ۲۹، به نقل از كتاب: غدير عيد برتر (صدرى). چهارده قرن با غدير: ص ۷۷، ۱۵۳ - ۱۵۷، ۲۰۱ - ۲۰۹، ۲۳۳، ۲۳۴. غدير در قرآن: ج ۳ ص ۳۳۸ - ۳۴۰. اسرار غدير: ص ۲۴۶، ۲۵۲، ۲۵۳، ۲۵۴ - ۲۵۶، ۲۸۱، ۳۵۳ - ۳۶۳.
- ↑ الاقبال: اعمال عيد غدير.
- ↑ بحار الانوار: ج ۹۸ ص ۳۰۵.
- ↑ بحار الانوار: ج ۹۷ ص ۱۱۱. الكافى: ج ۴ ص ۱۴۸.
- ↑ اسرار غدير: ص ۲۴۶، ۲۵۱، ۲۵۴ - ۲۵۶. چهارده قرن با غدير: ص ۲۳۳، ۲۳۴.
- ↑ بحار الانوار: ج ۳۷ ص ۱۷۱.
- ↑ عوالم العلوم: ج ۳ / ۱۵ ص ۲۱۷.
- ↑ چهارده قرن با غدير: ص ۲۰۲، ۲۰۳، ۲۰۹، ۲۱۰، ۲۳۵، ۲۳۶. اسرار غدير: ص ۲۵۴ - ۲۵۶، ۳۶۲، ۳۶۳.
- ↑ اين مضامين از دعاهايى كه در كتاب «الاقبال» سيد ابن طاووس: ص ۴۶۰ به بعد مذكور است انتخاب شده است. در عوالم العلوم: ج ۳ / ۱۵ ص ۲۱۵ - ۲۲۰ نيز ذكر شده است.