پرش به محتوا

عبدالرحمن بن عبدالسلام صَفّوری

از ویکی غدیر
عبدالرحمن الصفوری
اطلاعات فردی
نام کاملعبدالرحمن بن عبدالسلام بن عبدالرحمن الصفوری المکی
سرشناسیمورخ، ادیب و عالم دینی
وفات۸۹۴ قمری
محل دفن-
اطلاعات علمی
استادان-
شاگردان-
مذهباهل سنت، شافعی
اطلاعات فرهنگی
زمینه فعالیتتاریخ‌نگاری، ادبیات، علوم اسلامی
علت شهرتتألیف کتاب «نزهة المجالس و منتخب النفائس»

عبدالرحمن بن عبدالسلام بن عبدالرحمن الصَّفوری المکی، معروف به ابوهُرَیره (درگذشت ۸۹۴ ق)، از علما و ادبای اهل سنت در سده نهم هجری است که در مکه می‌زیست. با وجود شهرت وی به عنوان مورخ و ادیب، اطلاعات زندگینامه‌ای اندکی از او در دست است. عمده شهرت او مرهون تالیف آثاری چون «نُزهَةُ المَجالِس» و «صَلاحُ الأرواح» می‌باشد که جایگاه او را در حوزه تاریخ‌نگاری و ادبیات اسلامی عصر مملوکی/عثمانی نشان می‌دهد.

جایگاه راوی[۱]

عبدالرحمن بن عبدالسلام بن عبدالرحمن بن عثمان. کنیه او «ابوهُرَیره» و نسبت‌های «الصَّفوری» (منسوب به صفوریه) و «المکی» (ساکن مکه) است. وی بر مذهب شافعی بود که رایج‌ترین مذهب فقهی در حجاز آن دوران به شمار می‌رفت.

همگی منابع وفات او را در سال ۸۹۴ قمری ثبت کرده‌اند. محل وفات به احتمال قوی شهر مکه بوده است. فقدان ذکر تاریخ تولد یا حوادث زندگی، نشان می‌دهد که او در زمره علمایی نبوده که شرح حال‌نویسان مفصل به زندگانی او بپردازند.

دوره پایانی حکومت مملوکان و آغاز عصر عثمانی در حجاز، شاهد حضور جمعی از علما و ادبایی بود که با وجود تألیف آثاری ارزشمند، اغلب در هاله‌ای از ابهام تاریخی قرار دارند. عبدالرحمن الصفوری نمونه‌ای از این چهره‌هاست که اگرچه نام و آثارش در منابع کتاب‌شناختی ثبت شده، جزئیات زندگی او به روشنی دانسته نیست.

اطلاعات درباره الصفوری عمدتاً محدود به ذکر نام و آثار او در کتب کتاب‌شناسی و فهرست‌های قدیمی است. مهم‌ترین منابعی که از او نام برده‌اند عبارتند از:

  • حاجی خلیفه در «کَشفُ الظُّنون عَن اَسامی الکُتُبِ والفُنون»[۲]که به کتاب «نزهة المجالس» او اشاره کرده است.
  • اسماعیل پاشا البغدادی در هر دو اثر خود، «إیضاحُ المَکنون فی الذَّیل عَلی کَشفِ الظُّنون»[۳] و «هَدِیَّةُ العارفین اَسما المُؤلفین وآثار المُصنّفین»،[۴] نام وی و برخی آثارش را ثبت نموده‌اند.
  • خیرالدین الزرکلی نیز در دائرةالمعارف «الأعلام» به اختصار به وی پرداخته است. این منابع، اگرچه وجود تاریخی و فعالیت تألیفی او را تأیید می‌کنند، اما اطلاعاتی درباره تحصیلات، استادان، شاگردان یا حوادث زندگی او ارائه نمی‌دهند.

تألیفات

مهم‌ترین آثار شناخته شده وی عبارتند از:

  • «نُزهَةُ المَجالِس و مُنتَخَبُ النَّفائس»
  • «صَلاحُ الأرواح والطَّریق اِلی دارِ الفَلاح»
  • «المَحاسِنُ المُجتَمِعَة فی الخُلَفاءِ الأرْبَعَة»

روايت حديث غدير[۵]

  يكى از علما و بزرگان اهل‏ سنت كه حدیث غدیر را نقل كرده عبدالرحمن بن عبدالسلام بن عبدالرحمن بن عثمان صَفّورى شافعى (م ۸۹۴ ق) است. صَفّورى نزول آيه «سَألَ سائِلٌ»[۶] را در ماجراى غدیر به نقل از قُرطُبى در كتابش «نزهة المجالس» آورده است.[۷] زركلى[۸]: وى را ستوده و تأليفات او را نام برده است.

پانویس

  1. زرکلی، خير الدين، الأعلام، ج3، ص310
  2. کَشفُ الظُّنون عَن اَسامی الکُتُبِ والفُنون ص۱۹۴۷
  3. إیضاحُ المَکنون فی الذَّیل عَلی کَشفِ الظُّنون ج۲، ص۷۰
  4. هَدِیَّةُ العارفین اَسما المُؤلفین وآثار المُصنّفین ج۱، ص۵۳۳
  5. چكيده عبقات الانوار (حديث غدير): ص ۲۸۷.
  6. معارج /  ۱.
  7. نزهة المجالس: ج ۲ ص ۲۴۲.
  8. الاعلام: ج ۳ ص ۳۱۰.