پرش به محتوا

زیاد بن ابی‌زیاد

از ویکی غدیر
زیاد بن ابی‌زیاد
اطلاعات فردی
نام کاملزیاد بن ابی‌زیاد
سرشناسیاز تابعین
اطلاعات علمی
اطلاعات فرهنگی
زمینه فعالیتحدیث
علت شهرتنقل حدیث غدیر

زیاد بن ابی‌زیاد یکی از تابعینی دانسته شده که حدیث غدیر را از صحابه نقل کرده است.[۱] ابن ابی‌زیاد ماجرای احتجاج امیرالمؤمنین علیه السلام به حدیث غدیر در رحبه کوفه را نقل کرده است:[۲] احمد بن حنبل در مسند خود از طریق محمد بن عبدالله و ربیع بن ابی‌صالح اسلمی از زیاد بن ابی‌زیاد چنین نقل کرده است: «حَدَّثَنِي زِيَادُ بْنُ أَبِي زِيَادٍ، سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ، يَنْشُدُ النَّاسَ فَقَالَ: أَنْشُدُ اللهَ رَجُلًا مُسْلِمًا سَمِعَ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍّ مَا قَالَ: فَقَامَ اثْنَا عَشَرَ بَدْرِيًّا فَشَهِدُوا؛ شنیدم از علی بن ابی‌طالب علیه السلام که مردم را در رحبه سوگند داد و پرسید: آیا کسی هست که از پیامبر صلی الله علیه و آله در روز غدیر خم آنچه را که فرمود شنیده باشد؟ در پاسخ، دوازده نفر از اصحاب بدر برخاستند و شهادت دادند».[۳]

این روایت توسط علی بن ابوبکر هیثمی در مجمع الزوائد[۴] نقل شده و او تأکید کرده که همه راویان این حدیث ثقه هستند.[۵] همچنین، ابن‌کثیر در البدایة و النهایة این روایت را از زیاد نقل کرده است[۶] به‌نقل از عبدالحسین امینی، حافظ محب‌الدین طبری در کتاب الریاض النضرة و در کتاب ذخائر العقبی نیز این حدیث را از زیاد نقل کرده است.[۷] ابن‌حجر عسقلانی زیاد بن ابی‌زیاد را در کتاب تقریب التهذیب خود ثقه دانسته است.[۸]

پانویس

  1. الغدیر، ج۱، ص۳۳۴؛ چکیده عبقات الانوار، ص۱۶۷.
  2. الغدیر، ج۱، ص۳۳۴.
  3. مسند احمد، ج۲، ص۹۳–۹۴.
  4. مجمع الزوائد، ج۹، ص۱۰۶.
  5. مجمع الزوائد، ج۹، ص۱۰۷.
  6. البدایة و النهایة، ج۷، ص۳۴۸.
  7. الغدیر، ج۱، ص۳۳۴.
  8. تقریب التهذیب، ص۲۱۹.

منابع

  • البدایة و النهایة؛ إسماعیل بن عمر بن کثیر قرشی دمشقی، بیروت: دار الفکر، ۱۴۰۷ق.
  • تقریب التهذیب؛ احمد بن علی بن محمد (ابن‌حجر عسقلانی)، تحقیق: محمد عوامة، سوریه: دار الرشید، ۱۴۰۶ق.
  • چکیده عبقات الانوار حدیث غدیر؛ میرحامد حسین کنتوری هندی، به‌کوشش: محمدرضا شریفی و مرتضی نادری و سید علی میلانی، قم: عطر عترت، ۱۳۹۶ش.
  • الغدیر فی الکتاب و السنة و الأدب؛ عبدالحسین امینی، قم: مرکز الغدیر للدراسات الإسلامیة، ۱۴۱۶ق.
  • مجمع الزوائد و منبع الفوائد؛ علی بن ابوبکر هیثمی، قاهره: مکتبة القدسی، ۱۴۱۴ق.
  • مسند أحمد؛ أحمد بن محمد بن حنبل شیبانی، تحقیق: شعیب الأرنؤوط و عادل مرشد، بیروت: مؤسسة الرسالة، ۱۴۲۱ق.