محمد بن ابوبکر بن عبدالرحمن
یکی از افرادی که در سند خطبه غدیر در کتاب «الیقین» سید ابن طاووس - که به امام باقر علیه السلام منتهی میشود - نامشان آمده محمد بن ابی بکر بن عبدالرحمن است.
در سند خطبه غدیر[۱]
احمد بن محمّد طبری مشهور به (خلیلی) در کتاب «مناقب علی ابن ابی طالب علیه السّلام» که در سال ۴۱۱ در قاهره تألیف نموده از طریق استادش محمّد بن ابی بکر بن عبد الرحمن آورده و در روایت او چنین مذکور است:
در نتیجه (امر پیغمبر صلی اللّه علیه و آله) مردم به بیعت با او شتافتند و گفتند: شنیدیم امر خدا و رسولش را بدل و بزبان و بجمیع جوارح و اعضاء خود فرمانبرداریم سپس خود را با دستهای گشاده برای مصافحه و بیعت بر رسول خدا صلی اللّه علیه و آله و علی علیه السّلام افکندند و اول کسی که دست بیعت به رسول خدا صلی اللّه علیه و آله داد ابو بکر و عمر و طلحه و زبیر بود و سپس باقی مهاجرین و سائر مردم بر حسب طبقات و مراتبشان، تا اینکه نماز ظهر و عصر در یکوقت بجا آورده شد و همچنین نماز مغرب و عشاء در یک زمان انجام گرفت و تا سه روز پیوسته امر دست دادن خلق و بیعت آنها ادامه داشت. و رسول خدا صلی اللّه علیه و آله پس از بیعت هر دسته و گروهی میفرمود: الحمد لله الذی فضلنا علی جمیع العالمین و در نتیجه دست دادن و مصافحه سنّت جاریه و رسم متداولی گشت تا آنجا که آن را کسانی بکار بردند که ذیحق نبودند.[۲]